25 juni 2009
Oei, oei! Ondanks dat ik zo’n beetje de hele dag heb gezeten, heb ik enorme last van mijn voeten. Dat komt door die kisten – in zitpositie zijn ze nog niet ingelopen. Of wordt dat dan ingezeten?
Gelukkig mocht mijn voetjes rust geven van het inzitten – ik mag de kisten weer gaan inlopen. In de haven!
De haven ligt vrij diep, op en onder grondwaterniveau, dus het was een geweldige modderpoel. Leuk joh!! Zomp, zomp, sluuuuuuuuuuurp!
Het is nog steeds erg warm en het koele grondwater is een welkome afwisseling. In de put is het veel koeler dan daarbuiten. Nog steeds wel goed insmeren, want met de reflectie op het water, neemt de hoeveelheid zonnestralen op je huid natuurlijk alleen maar toe. De hele keet stinkt weer naar zonnebrandcrème.
De afgelopen week hebben ze alle stukken hout die ze in de haven hebben gevonden op een tekening ingemeten. Aan mij en een amateur-archeoloog van de AWN de taak om al dat hout voorzichtig uit te graven, schoon te maken en in te pakken, waarna het naar een geïmproviseerd waterbassin wordt gebracht tot de houtspecialiste het komt ophalen. Waarom dat allemaal zo belangrijk is, zal ik vertellen als de houtspecialiste is langs geweest, want dan weet ik ook meteen precies wat ze er mee gaat doen. Nu kan ik je alleen maar vertellen waarom hout in het algemeen zo belangrijk is en waarom dit hout belangrijk is.
Allereerst moet ik met behulp van een waterpasinstrument de daghoogte berekenen. De daghoogte is de hoogte van het waterpasinstrument en dat wordt gemeten met behulp van een vast punt – ingemeten met de total station in het lokale meetsysteem of een punt van het Rijksdriehoekscoördinatenstelsel – waarvan de exacte NAP-hoogte bekend is.
Vervolgens wordt het hout ingemeten – vandaag waren dat meer dan 40 metingen. Via berekeningen wordt dan het NAP van de houtvondsten bepaald.
Nadat ik dit op de tekening had ingevuld, gingen ik en de amateur-archeoloog met de troffel in de aanslag de put in. Voorzichtig hebben we de dikke, kleiige modder rond het hout weggetroffeld, waarna we het hout uit de modder hebben getrokken. Voorzichtig, om niets te breken – vooral de punt niet, want die is belangrijk voor het onderzoek.
Daarna brachten we het hout naar een diep waterkuil in de put waar al het grondwater in werd afgevoerd. Archeologie is echt een veelzijdig vak. Je leert er bijvoorbeeld om grondwater af te voeren, zodat je put nog enigszins gangbaar is. 
Altijd goede ervaring als je van kamperen houdt en in een wolkbreuk terecht komt.
Als laatste wordt het natte hout in plastic folie gepakt, zodat het goed bewaard blijft. Het hout moet goed nat blijven, omdat het anders gaat barsten en krullen. De enige reden waarom het hout 1500 jaar is goed gebleven, is omdat het onder grondwaterniveau zat. Zou het niet enorm zonde zijn als na 1500 jaar het hout alsnog kapot gaat, omdat het twee dagen boven de grond in de volle zon heeft gelegen?
Om die reden wordt het afgedekt met zeil als de opgraving voor de dag is afgesloten en wordt het gedurende de warme middag regelmatig met water overgooid in een poging om het hout te redden. Dat gaat tot nu toe redelijk goed.
Aan het einde van de dag brengen we al het geplastificeerde hout naar de waterbassin achter de container. We hebben een kuil uitgegraven, daar zeil ingelegd en die vervolgens gevuld met water. Daarin drijft al ons hout nu.
Tegen het einde van de middag moest ik een aantal andere medewerkers helpen met het inmeten van hun meetpunten voor de meetlinten om het profiel in te tekenen van de put. Helaas kwam ik er toen achter dat ik een heel stomme fout had gemaakt bij het aflezen van de daghoogte. Doordat de graafmachine aan het werk was en de wind hard waaide, moest ik het waterpasinstrument opnieuw waterpas zetten, waardoor er een nieuwe daghoogte ontstond. Toen ik die opnieuw bepaalde, bleek ik plotseling 30 centimeter verschil te hebben. Wat natuurlijk niet mogelijk is! Na een korte controle en nieuwe berekeningen, bleek dat de schade gelukkig beperkt was. Alle metingen waren in orde, ze moesten alleen opnieuw berekend worden. Maar goed ook, want het hout was al verwijderd en kon dus niet opnieuw ingemeten worden!
Helaas betekent het wel huiswerk voor mij: ik mag, na alles opnieuw berekend te hebben, morgen de vlaktekening corrigeren.