LEIDEN - Met Harry Potter heeft ze niets van doen. Evenmin met vliegende bezemstelen. Met de liefde voor de natuur des te meer. Hekserij heeft daarom haar warme belangstelling. Marissa Kollenstart (21), geboren in Nijverdal en woonachtig in Leiden, lacht als opgemerkt wordt dat haar achternaam wel erg overeenkomt met haar interesses. ‘Ja, dat past wel heel mooi. In Twente is toverkol een typisch woord voor een heks.’
                                                                                             Kollenstart heeft aanleg om met andere
                                                                                             levende wezens dan mensen te kunnen
                                                                                             communiceren. (Foto: Peter van Evert)

Marissa Kollenstart heeft niets wat het traditionele beeld van een heks zou kunnen bevestigen. Hoogstens kan van haar gezegd worden dat ze niet direct voldoet aan de gangbare verschijning van een moderne jonge vrouw. Ze is gekleed in een prachtige roodzwarte jurk, wat haar iets mystieks geeft. Op de een of andere wijze flatteert het de Twentse, die sinds vorig jaar in Leiden woont en archeologie studeert aan de Leidse Universiteit.

Kollenstart studeert archeologie omdat ze geïnteresseerd is in oude culturen, hoe de mens vroeger leefde. ‘Ik heb veel moeite hoe tegenwoordig de bureaucratie de maatschappij overheerst. Natuurlijk waren er vroeger ook problemen, maar toch trekt het leven van toen me heel erg aan. Zoals dat nog te vinden is bij volkeren als de Aboriginals en Indianen in Amerika. Mensen die echt van het land leefden. Dat heeft ook te maken met mijn hekserijachtergrond. Ik wil bewust leven. Dat had ik als kind al. Naarmate ik ouder werd voelde ik een klik met het verleden.’

Klik
Het is die ‘klik’ die haar aanzette tot een studie archeologie. ‘Ik wil graag te weten komen hoe mensen in die tijd precies leefden.’ Die queeste kan in het verlengde worden gezien van een hobby als hekserij. ‘Alles wat ik doe is met elkaar verbonden. Mijn familie heeft niets met hekserij, toch ben ik er mee opgegroeid. Als er iets met een plant of dier mis was, dan voelde ik dat.’ Haar aanleg om met andere levende wezens dan mensen te kunnen communiceren werd door haar buren erkend. Af en toe werd ze als jonge meid geconsulteerd als er met een dier iets aan de hand was. Ze vond het allemaal vrij normaal, tot zij zich op 11-jarige leeftijd echt bewust werd van haar gave en erover ging lezen.

Hekserij
‘Ik weet niet precies waar en wanneer ik het ben tegen gekomen. Af en toe kwam het op mijn pad en trok het mijn aandacht. In die tijd werden er voor het eerst boeken over hekserij gepubliceerd. Kwam het naar buiten. Hekserij was een mysteriereligie, en misschien is het dat nu nog wel. Maar naarmate ik mij er meer in ging verdiepen, werd het steeds herkenbaarder.’ Hekserij wordt vaak in verband gebracht met satanisme, een stigma die het christendom op deze - volgens Kollenstart - natuurreligie heeft toegekend. ‘Alles wat niet tot het christendom behoorde zou heidens zijn of tot de ketterij behoren. En werd het met de duivel in verband gebracht. Maar satanisme heeft niets met hekserij te maken, maar meer met de religie van de oude Kelten, Germanen en Romeinen. Het was een polytheïstisch geloof, een pantheon, een geloof in meerdere goden. De Kelten bijvoorbeeld hadden goden voor het meer of voor het woud. Een soort wachters voor dat natuurgebied. In de hekserij komt dat terug.’ Dat hekserij in de huidige maatschappij nog steeds een negatieve bijklank heeft vindt ze jammer, maar ze zit er niet echt mee. Liefde en respect voor elkaar en alles wat leeft zijn voor haar van grotere betekenis. ‘Ik denk dat vooroordelen meer zeggen over zegt over de mensen die ze hebben, dan over de slachtoffers daarvan. Als mensen negatief over mij willen denken, dan moeten zij dat weten. Maar willen zij er iets over vragen, dan zullen ze merken dat het beeld dat zij hebben, niet juist is.’

Door: Ruud Pattiapon

Bron: Witte Weekblad 08 juli 2009

Oei, oei! Ondanks dat ik zo’n beetje de hele dag heb gezeten, heb ik enorme last van mijn voeten. Dat komt door die kisten – in zitpositie zijn ze nog niet ingelopen. Of wordt dat dan ingezeten?

Gelukkig mocht mijn voetjes rust geven van het inzitten – ik mag de kisten weer gaan inlopen. In de haven!

De haven ligt vrij diep, op en onder grondwaterniveau, dus het was een geweldige modderpoel. Leuk joh!! Zomp, zomp, sluuuuuuuuuuurp!

Het is nog steeds erg warm en het koele grondwater is een welkome afwisseling. In de put is het veel koeler dan daarbuiten. Nog steeds wel goed insmeren, want met de reflectie op het water, neemt de hoeveelheid zonnestralen op je huid natuurlijk alleen maar toe. De hele keet stinkt weer naar zonnebrandcrème.

De afgelopen week hebben ze alle stukken hout die ze in de haven hebben gevonden op een tekening ingemeten. Aan mij en een amateur-archeoloog van de AWN de taak om al dat hout voorzichtig uit te graven, schoon te maken en in te pakken, waarna het naar een geïmproviseerd waterbassin wordt gebracht tot de houtspecialiste het komt ophalen. Waarom dat allemaal zo belangrijk is, zal ik vertellen als de houtspecialiste is langs geweest, want dan weet ik ook meteen precies wat ze er mee gaat doen. Nu kan ik je alleen maar vertellen waarom hout in het algemeen zo belangrijk is en waarom dit hout belangrijk is.

Allereerst moet ik met behulp van een waterpasinstrument de daghoogte berekenen. De daghoogte is de hoogte van het waterpasinstrument en dat wordt gemeten met behulp van een vast punt – ingemeten met de total station in het lokale meetsysteem of een punt van het Rijksdriehoekscoördinatenstelsel – waarvan de exacte NAP-hoogte bekend is.

Vervolgens wordt het hout ingemeten – vandaag waren dat meer dan 40 metingen. Via berekeningen wordt dan het NAP van de houtvondsten bepaald.

Poeh! Mijn voeten laten zich vandaag wel gelden. Ik ben niet gewend om op kisten te lopen en op de opgraving gedraag je je toch een beetje als een menselijke berggeit. Je klautert van hot naar her, over de stortbergen heen, slalommend langs de uitgegraven coupes en sporen, uit de ene put en in een andere.

Het blijkt wel een goede manier om je kisten in te lopen, hoewel je voeten graag protesteren tegen de rigoureuze methode.

Dag 2 van mijn stage.

De veldwerkkleding gaat weer aan: kisten met stalen neuzen, een broek met veel zakken (voor het veldwerkboekje, de vulpotlood, de troffel en eventuele andere zaken die je uit het veld mee moet nemen), een katoenen shirtje vanwege de warmte en natuurlijk het knaloranje vest met de reflecterende banden. In verband met de graafmachine die werkt, moeten we goed zichtbaar zijn. En ach, het logo van de universiteit staat op de achterkant van het vest, dus eigenlijk is het best nog wel cool.

Yay! Mijn allereerste officiële veldwerkstage is begonnen. Twee weken lang mogen ik en mijn mede-studenten meewerken aan de opgraving in Oegstgeest door Archol, het commerciële bedrijf van de faculteit der archeologie van de universiteit van Leiden.

Hey beste reiziger,

Welkom op mijn web-log. Ik ben de admin van Temple of the Ancient Gods.
Mijn naam is Marissa, ik ben 21 jaar en woon in Leiden, waar ik archeologie studeer. Van jongs af aan heb ik al een interesse in de onderwerpen die met chique woorden archeologie en antropologie worden genoemd, met neigingen naar de (kunst)geschiedenis. Ik combineer dit op een persoonlijker en spiritueel vlak met mijn interesse en geloof in natuurreligies, zoals dat van de oude Kelten en Germanen en de huidige sjamanen wereldwijd.

Het zijn onderwerpen waar men over het algemeen niet zo in thuis is en ik heb gemerkt dat veel mensen het bijzonder fascinerend vinden. Vooral de combinatie veroorzaakt veel vragen, terwijl deze in mijn ogen niet meer dan logisch is. Vandaar dat ik heb besloten om een tipje van de sluier te lichten en hier wat te vertellen over de dingen die ik zoals meemaak op het gebied van mijn interesses en studies.

Mocht je vragen hebben, stel ze dan gerust. Ik zal proberen ze te beantwoorden als ik dat kan.

Liefs,
~*~Wings of Death~*~